LEES DE VERHALEN VAN GEDUPEERDEN - EGYPTE

Egypte liefdesfraude - Het begin van het einde

Lang geleden werd ik verliefd op een Egyptenaar. Onwetend van de vele risico's trouwde ik hem officieel in Egypte. In die tijd was er nog niet zoveel bekend of gepubliceerd wat betreft Bezness. Het huwelijk werd in
Nederland gelegaliseerd. Dit gaf hem een visum om in Nederland te verblijven. Nadat wij drie jaar samen in Nederland hadden gewoond, (onder mijn verantwoording) kreeg hij een Nederlands paspoort.
Toen begonnen heimwee naar zijn vaderland, integratie problemen en de aanslagen van 9 september 2001 een stempel te drukken op onze relatie.
Achteraf hadden de mooie woorden van:" laten wij samen in Egypte gaan wonen "tot doel om financieel en emotioneel het onderste uit de kan te halen!

Hij had mooie praatjes als:

Wij laten nog een huis bouwen waar wij samen oud in gaan worden!
Ik ga voor onze toekomst werken, want dat heb jij al zo lang voor mij gedaan!
Ik zal je als een prinses behandelen.
Jij kunt dan dingen doen die je leuk vindt.
Ik zal je helpen integreren. Dat kan wel eens enkele jaartjes duren maar als je
naar mij luistert komt alles goed!


Tot het moment dat ik doorkreeg dat alles een groot spel bleek! Het huis moest voor veel geld worden verkocht omdat hij geld nodig had voor zijn toekomst!
Ik was ongehoorzaam want ik wilde alles weten. Dit in tegenstelling tot een Egyptische, die haar man blind gehoorzaamt. Ik moest maar bij zijn familie gaan wonen die mij dan alle westerse manieren van denken en
doen zouden afleren.

Na protest werden er hardere maatregelen ingezet:

Lichamelijke mishandeling.
Afzondering en opsluiting.
In beslag nemen van geld en goederen.
Permanente bewaking rond het huis.
Geestelijke mishandeling.
Familie en vrienden inzetten om de druk te verhogen.


In Egypte trouw je niet alleen de man, maar ook zijn familie.
De verhouding tot de familie is erg belangrijk. Gehuwd of niet, een man zal zijn ouders moeten respecteren door te doen wat zij van hem vragen.
Als westerse vrouw werd ik door zijn familie geaccepteerd,mede omdat ik financieel bijdroeg om het familiekapitaal te vergroten.
Zij wisten natuurlijk dat al mijn investeringen op naam van mijn man waren gezet. Ik kwam hier pas achter toen het al te laat was!
Mijn isolatie had mede tot doel om zijn familie en vrienden de indruk te geven dat hij alles onder controle had.

Gehoorzaam was ik tot op zekere hoogte. Al zat ik gevangen in het web, ik ben gelukkig wel altijd de baas gebleven over mijn eigen mening en eigenwaarde, ook al leefde ik in een isolement.
Uiteindelijk zag ik mijn kans om de Nederlandse Ambassade te bellen.
Zij adviseerde mij om zo snel mogelijk naar de Ambassade in Caïro te gaan of direct het land te verlaten.
Zij hadden immers al ervaring met vrouwen die in soortgelijke situaties opeens van de aardbol verdwenen!
Het was toen nog onmogelijk om dit advies te volgen aangezien ik gegijzeld werd.
Na twee mislukte pogingen en alles achterlatend is het uiteindelijk gelukt om naar Nederland terug te keren.
_________________________________________________________________________________________





 

 

 

 

 

 

 

 

 


Egypte fraude

Samen met mijn man ben ik naar Egypte gekomen om een nieuw leven op te bouwen.
Zeven jaar geleden ontmoeten wij op een van onze vele vakanties in Luxor, Hammed, een rustige man die al veel van de wereld had gezien daar hij al jaren met een Engelse vrouw getrouwd was en zodoende al vaak het land uit was geweest. Zijn oprechte manier van doen maakte dat wij hem al snel vertrouwde en hem zagen als een van onze beste vrienden.

Vorig jaar besloten wij zijn coffeeshop te kopen en te emigreren naar Egypte. Omdat we in Nederland nog veel moesten regelen nam Hammed het op zich om alvast in Luxor de coffeeshop te verbouwen zoals wij dat wilde en ook om het appartement op de eerste etage voor ons te realiseren. Dagelijks stonden we met elkaar in contact voor overleg.
De kosten werden hoger als beraamd maar het werd allemaal prachtig. Eenmaal aangekomen in Luxor bleek de coffee shop niet echt een succes en er werd door ons en Hammed van alles gedaan om klanten en bedrijven binnen te halen. Achter de schermen, bleek later, werd er door diezelfde Hammed van alles aan gedaan om juist de klanten weg te laten blijven. Ook begonnen wij te twijfelen aan de koopcontracten zoals deze door zijn advocaten waren opgesteld.

We besloten een nieuwe advocaat in de handen te nemen om het een en ander uit te zoeken. De uitslag was verpletterend: niets bleek officieel van ons te zijn: niet de coffee shop, niet ons appartement en niet eens de grond.
Nu maanden later zijn we nog steeds in een juridisch gevecht om alles te redden en om ons gelijk te halen. Hammed van zijn kant is bezig om alles terug te bemachtigen waarbij geen truck teveel is en waarbij omkoping bij de gerechtelijke instanties een dagelijkse bezigheid is. Niet alleen zijn we al ons geld kwijt maar ook het vertrouwen in de zogenaamde vriendenkring waar we zo in geloofde. De leefsituatie wordt met de dag ondraaglijker daar Hammed en zijn familie onze buren zijn en ons leven hier vergallen met als doel dat we het opgeven zodat we op hangende pootjes terug gaan naar Nederland en zij weer kunnen beschikken over de coffee shop om de volgende toerist binnen te halen die hetzelfde lot zal zijn weggelegd.
__________________________________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie in Luxor

Na het overlijden van mijn partner voor het eerst alleen op vakantie. Bestemming Luxor Egypte. Op een avond net voor het diner nog even een kleine wandeling wat ik ,later bezien , beter niet had kunnen doen.
Een jonge man sprak me aan om een praatje te maken waar ik aanvankelijk niet veel voor voelde maar toch je wilt niet onvriendelijk doen. Na enige tijd terug naar het hotel voor het diner met de afspraak elkaar later op de avond weer te zien om het gesprek voort te zetten, wat het begin zou worden van een relatie van ongeveer 10 jaar.

De volgende jaren stonden in het teken van deze verhouding, ik reisde zoveel als ik kon naar
Luxor, verbleef in het begin in hotels die ik later verruilde voor appartementen om zo wat meer vrijheid te hebben. Snel ontstonden er twijfels die werden veroorzaakt door allerlei vreemde gebeurtenissen en de voortdurende vraag naar geld. Intussen was mijn verliefdheid gegroeid naar een houden van en negeerde ik met hulp van de “roze”bril mijn twijfels.

Ondanks de twijfels en conflicten voelde ik me met hem gelukkig. In de voorafgaande tijd verschillende pogingen ondernomen om hem naar Nederland te halen, echter allen zonder succes waardoor het idee geboren werd om me na verloop van tijd te gaan vestigen aldaar.
Met behulp van hem kocht ik een huis op de west-bank van de nijl en een aangrenzend stuk land, waar in de loop van de volgende jaren een kleine studio op werd gebouwd.

Mijn vriend voelde zich echter niet gelukkig wat zich uitte in de voortdurende vraag naar geld zodat hij een eigen bedrijfje op kon zetten. Ook zijn familie had het slecht en de huisvesting liet te wensen over. Ik hielp hem met de financiering van een nieuw huis en gaf hem op financieel gebied de mogelijkheid tot het hebben van een baan. Mijn hulp heeft niet gebaat, alles eindigde op een financieel debakel.

Ik was er na al die jaren helemaal klaar mee en weigerde hem nog financieel te steunen. Er volgden vele zware conflicten. Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw en werd het me duidelijk dat de panden die ik had gekocht niet van mij waren maar van hem, fraude dus.
Processen bij het gerecht volgden en uiteindelijk werd ik min of meer gedwongen een compromis met hem te sluiten. Heeft me veel geld gekost maar het grote huis was weer in mijn bezit. De studio met bijbehorend land zou van ons beide zijn.

In september 2010 ging ik zoals gewoonlijk weer naar Luxor voor een verblijft van vier weken. Op de luchthaven aldaar werd ik aangehouden en teruggestuurd. De toegang werd me ontzegd en een reden werd niet gegeven. Omdat het misschien plaatselijk zou zijn in januari 2011 naar Cairo gevlogen maar ook daar werd mij de toegang ontzegd. Mijn advocaat achterhaalde toen wel de reden. Ik stond op de “zwarte lijst”. Reden: een conflict met een man in Luxor. Deze persoon heeft mij met behulp van een hoge politieambtenaar op deze lijst gezet wegens staatsgevaarlijke aktiviteiten.

Nu druk doende samen met de advocaat voor mijn terugkeer.
Ondanks alles is de liefde voor Egypte gebleven, Hamdilula!!!!
__________________________________________________________________________________________

 

 

 

 

 









 

 

 

Hoe gevaarlijk kan een chat-contact zijn!

Het begon in januari 2009; ik leerde hem (man uit Egypte) kennen via een chat op Yahoo. Onze contacten waren aanvankelijk sober en oppervlakkig, maar gaandeweg werden onze chats persoonlijker van aard; wisselde wij foto’s uit en onze mobiele nummers. Ik heb een eigen zaak in de financiële dienstverlening en hij vertelde dat hij 2 apotheken bezit. We praatten vaak overdag; het ging gewoon tussen onze bedrijven door.

Hij is intelligent en heeft een brede kennis; we praatten over de meest uiteenlopende onderwerpen. Bovendien heeft hij een bijzondere humor, die typerend is voor Egyptenaren en ziet hij er best aantrekkelijk uit. Kortom het beeld van de ideale schoonzoon. (of zo als in mijn geval: de perfecte partner en minnaar!).

De inhoud van de chats worden persoonlijker en intiemer. Hij steekt niet onder stoelen of banken dat hij me reuze intelligent en aantrekkelijk vind; ik voelde mijn ego groeien.

(Hollandse vrouw, blond haar, blauwe ogen, eigen zaak, brede ontwikkeling, HBO).

Hij wekt mijn vertrouwen en hij zegt dat hij heel graag met mij zou willen trouwen, want als ik hem dan zo leuk vind, waarom zou ik dan niet met hem trouwen?
Ik zou dan zijn 2- de vrouw worden, ik zou dan wel halal moeten zijn hetgeen onder meer inhoudt dat ik me tot de islam zou moeten bekeren. Ik gaf aan dat ik niet van plan was van geloof te wisselen omdat het christelijk geloof mij een goed houvast biedt.

Bovendien kan ik niet met hem trouwen omdat polygamie verboden is en hij denkt toch zeker niet dat ik mijn liberale bestaan in Nederland opgeef om in Egypte te komen wonen, en als vrouw onderdrukt te worden? Ik ga niet net zoals zijn vrouw in een niqab lopen.(met alleen oogjes die door een venstertje kijken) Nee, hij had alle begrip, en hij respecteert mijn standpunt. Het onderwerp laat hij (voorlopig) rusten en we gaan over tot andere onderwerpen, als vanouds.

Maar hij kan het bij tijd en wijle niet nalaten te informeren hoever ik al op weg ben de truth te vinden.

We discussieerden vaak over religie en wisselden onze zienswijze over de islam en het christendom uit. Het verbaast mij dat hij zoveel van de Bijbel weet. Hij stuurde erop aan dat ik de ‘truth’ maar moest vinden; met andere woorden dat het pas goed met me zou komen als ik me zou bekeren tot de islam. Ik wilde immers toch wel in de hemel komen?

Bijna dagelijks kreeg ik een soort E.O- uitzending en drong hij erop aan dat ik me meer moest gaan verdiepen in de Islam. Ik beloof mijn best te doen.

Bovendien vond hij mijn Hollandse naam niet goed en hij noemde me vanaf dat moment Nora: hetgeen licht betekend. Vaak begon de chatt met: Good afternoor.
Zijn taalgebruik is gevat en beeldend. Hij is leuk en geïnteresseerd in mij; hij adoreert me bijna.

Het gevoel wordt wederzijds. Ik kan niet ontkennen dat ik van hem ga houden. Als hij door omstandigheden 1 of 2 dagen niet online komt, mis ik hem vreselijk. We zijn verslaafd aan elkaar en verliefd.

Hij speelt er handig op in: als ik hem zo mis, oh, want, ya asal, ik heb je ook zo gemist kom dan naar mij, laat zien dat je van me houdt. Ik heb het met mijn vrouw over je gehad en jouw foto’s laten zien: ze vind je ook leuk en ze is akkoord met jou als 2-de vrouw.

Ik dreig hem te stoppen met chatten als hij aanhoudt hierover te spreken. Hij heeft het kennelijk begrepen want er verstrijken weken waarin het onderwerp wordt vermeden: het contact is als vanouds: gezellig, gemoedelijk en hij is reuze verliefd op me. Hij stuurt me poëtische sms’jes, belt me omdat hij mijn stem zo graag hoort.

Ik bel hem ook regelmatig en ik word geconfronteerd met torenhoge telefoonnota’s.

Maar ja, mijn hormonen gieren door mijn lichaam en mijn hoofd is op hol: het is duidelijk ik kan niet rationeel meer denken: ik ben tot over mijn oren verliefd.

Hij vertelt me uitgebreid over de bruiloft in november van zijn broer met de zus van zijn vrouw…De henna-avond, de enterence en de bruiloft zelf. Hij stuurt me foto’s.

Later vraagt hij: wat zou het toch geweldig zijn om jou in real life te zien, maar je durft niet te komen. Ik zeg dat ik wel durf te komen maar dat ik zekerheid moet hebben, dat hij me weer laat gaan. He, he, schrijft tie: ik kan natuurlijk drugs in je koffer stoppen…zodat je wordt opgepakt op de luchthaven… Als je zulke dingen zegt kom ik in geen geval, antwoord ik.

Ik bedenk me dat hij dit werkelijk zou kunnen doen.

Hij vertelt dat hij zijn vrouw met de 2 kindjes naar haar moeder in Cairo heeft gestuurd: nu kunnen we ook de komende week ’s nachts praten.( als man schijnt dat zomaar te kunnen; je vrouw wegsturen… zo werkt dat kennelijk in Egypte…) Hij is reuze romantisch en we hebben heerlijke chatts, doorspekt met erotiek.
A. beschrijft tot in detail hoe hij de liefde met me zal bedrijven…

En als ik in het echt naar hem toekwam zou tie zijn vrouw weer wegsturen en zouden we een fantastische tijd hebben, hij zou me van alles kunnen laten zien; me laten zien waar ik eventueel zou wonen (in Damietta Branch aan de kust in het noorden waar de Nijl in de Middellandse zee stroomt) als ik besluit met hem te trouwen en bij hem kwam wonen. En als ik de zaak en mijn huis zou verkopen, hoefde ik in Egypte niet meer te werken; geweldig vooruitzicht toch? Hij smeekt me bijna om naar Egypte te komen teneinde elkaar in levenden lijve te ontmoeten. Hij daagt me uit: Ik laat me overhalen: ik google een ticket op yet air fly; 4 dagen; 3 tot en met 6 december 2009.

Vol trots informeer ik hem op 30 november 2009, dat ik komende week al naar hem toe kom. Hij is zielsgelukkig en natuurlijk komt hij mij ophalen van het vliegveld. ooh haiaty.

Ik zeg: Ahmed… ik kom van 3 – 6 december 2009 naar je toe. AUB geen gekkigheid, want ik vlieg gewoon terug op zondag 6 december en khalas… ( stop) want ik woon nog niet bij je en ik ben niet van jou … dus…schei uit.

Nou Haiaty moest nu ff niet zo moeilijk doen, alles zou oké komen en hij beloofde plechtig bij Allah dat ik op zondag 6 december terug zou vliegen.

Voor vertrek, ik ben bezig mijn koffer te pakken, krijg ik een sms van Ahmed of ik voor hem een digitale camera en een laptop kan meenemen.

Ik moest de aankoopnota’s maar meenemen en hij zou mij direct terugbetalen.
Ik zeg: ben je idioot ofzo? Bestaan er in Egypte geen laptops of digitale camera”s?
Ja, die bestonden wel, maar mijn keuze was zoveel beter en hij had er niet zoveel verstand van. Ik zeg: oke, als ik bij je ben, dan gaan we samen een laptop voor je kopen.

Nee, nou, ja, dat was een beetje zonde van de tijd, ik was er maar zo kort en hij wilde me zoveel laten zien…. Of ik toch, hapipty, geen laptop en digitale camera kon meenemen?

Hij zou me echt alles terugbetalen, want waarom twijfel je aan mij? Ja, Ahmed ik twijfel aan je. We kunnen toch samen shoppen als we in Egypte zijn? Ik krijg als antwoord: You still dont trust me…

Enfi. Ik naar de Makro, ik koop een digitale camera, met 2 gig memory –card.
Ik reken euro 155, - af. Steek de bon in mijn koffer. Laadt de batterij op voor vertrek, zodat Ahmed er direct plezier van zou kunnen hebben.
Heb ik in elk geval een heel mooi kado gegeven aan Ahmed, want ik wist op dat moment al dat ik het aankoopbedrag nooit, never zou terugkrijgen. (mijn vrouwelijke intuititie werkt nog….gelukkig … :) lol.

Ik vertrek in alle vroegte, en heb slechts 1 iemand geïnformeerd van mijn avontuurlijke trip naar Cairo. Mijn broer of rest van de familie weet van niets, zelfs mijn beste vriendin weet van niets. Ik voel me heel onzeker en mega nerveus. Bovendien heb ik vliegangst.

Stel dat het vliegtuig crasht en ik kom niet terug… woow mijn keel wordt afgeknepen, ik heb moeite adem te halen. Ik reis alleen: ook al zo mega –fout in moslim ogen…. Zie ik ben toch slechte vrouw. Ik denk aan mijn ex-partner, aan pa, die ik zo vreselijk mis, mijn vrienden…. Ooh waar begin ik aan? Dit is gedoemd zo
vreselijk fout te gaan. Stomme trut die je bent…. Met deze gevoelens vlieg ik naar Cairo ( met een tussenstop in Hurghada) Ik, die zo slim en intelligent is, waarom doe ik dit?? Ik vraag het me al die 5 uur af… waarom ik dit doe, en elke minuut die verstrijkt geeft me een nog minder gevoel, in mijn gedachten komen doemscenario’s zo van: wat als… en als dit?? en als dat gebeurt, wat doe je dan? Ineens word ik alert,
ik schrijf dingen op. Als dit gebeurt dan doe ik dat. En blijf kalm..maak hem niet kwaad, want als hij kwaad is, dat weet je, al uit chatt-ervaring, dan treedt hij buiten zich zelf.. oké, niet boos maken… koel, zakelijk blijven, niks meer vertellen over defamilie. Ik check mijn mobile telefoon; oké, het nummer van de NL ambassade heb ik familie. Ik check mijn mobile telefoon; oké, het nummer van de NL ambassade heb ik in mijn adresboek. Ik weet zelfs de ambassade te vinden op Zamalek eiland in Cairo.
Het is vlak bij de Cairo-Tower.

Goed, dit geeft een veilig gevoel. Ooh, en als Ahmed mijn mobiel afpakt? Nee, die kans krijgt hij niet… ik voel me sterker.. ooh , hoe zal ik reageren als ik Ahmed eindelijk in real life zie? woow het idee..na zoveel maanden praten via Yahoo en MSN en via de telefoon. Elkaar aanraken, zoals hem kussen of hem omhelzen: zal wel niet halal zijn…

Oh.. wat dan? Gewoon: hallo: u was hier ook? Leuk je te zien! Nee. Kom op…

Ooh gos en dat hotel dat ik geboekt heb?? Marshal in Mansoura.. Wat er gebeurt: ik betaal het zelf. Ik hoop dat hij op tijd is; via email heb ik mijn vluchtgegevens en ticket aan hem ingescannd. Hij weet dat ik omstreeks 15:30 uur plaatselijke tijd zal landen.

Ik draag expres iets van rood, zodat de kleur kan opvallen. Wow ik kan niet wachten hem te zien.
Zo spannend. Tegenstrijdige gevoelens maken zich meester van me.

We hebben afgesproken dat als we wederzijds elkaar niet zouden mogen, we onze chatt en alles zou beëindigen. Ahmed vond het een prima idee, we moeten namelijk eerlijk zijn tegenover elkaar.

Het vliegtuig landt inderdaad omstreeks 15;20 op Cairo. Het is ongelooflijk hoe snel ik door de douane ben.. gelukkig had ik echt $15 bij me voor het visum, want de vorige keren, op vakantie naar El Quesier en Taba, met mijn ex-partner heb ik megalang gediscussieerd over de omrekening van euro ’s naar dollars met de douanemensen.

Ik haal de koffer van de band, die erg zwaar is, vanwege de kado’s die ik heb meegenomen voor hem en zijn gezin. Ooh, geweldig als ik Ahmed zo zie.. kon ik maar ff naar het toilet om mijn haar te fatsoeneren…. Maar dan moet ik een trap af en een gang door met mijn koffer.
Ooh en Ahmed weet toch dat als ik vanaf vanmorgen 4 uur al op sjouw ben om van mijn woonplaats naar Brussel te reizen dat je er niet op je feestelijks uit kan zien..

Ik snak naar een sigaret en wurm me door een hilarische groep Egyptenaren die joelend en schreeuwend hun familieleden op staan te wachten, die van S.A. terugkomen van de Hadj. Het is erg druk.. jee, wat een menigte. Men loopt express tegen me aan, als ik probeer door de mensenmassa naar buiten weet te wringen. De koffer achter me aan slepend.

Ik sta buiten en wordt steeds lastig gevallen.. Taxi ?? … ook hoor ik in het Arabisch opmerkingen omdat ik rook en alleen ben. Ik probeer me er niet aan te storen. Ik ben zenuwachtig. Ahmed zal zo komen en dan is alles oké. Ik sms Ahmed dat ik veilig ben geland en dat ik buiten sta. Ik krijg een sms : “welcome to ur 2- nd home ! Stay inside till i call you. I am on my way.”

Jee, Hij is er helemaal niet !!!. en wat betekent nu weer: welcome to ur 2-nd home??? Ik ga op mijn koffer zitten en probeer in de hilarische menigte nonchalant te doen. Na een half uur ga ik terug naar binnen. Uren verstrijken: al wat er gebeurt: geen Ahmed. Ik sms:” pls i am hungry and i am tired, come and get me, i am at arrival 2. I am inside like u ask me.”

Om 6 uur vind ik het niet leuk meer. Ik heb honger, moet nodig naar de WC, ik voel me eenzaam en ellendig. Mijn God wat ben ik begonnen?? Hoe stom kan een mens zijn? Wat bezielt me? Waar blijft Ahmed? Lekker “polite” om me zolang te laten wachten.

Wat is dit nu? Dit getuigt wel van heel weinig respect. Ik word boos en verdrietig. Ik sms iemand van het thuisfront, degene die ik als enigste heb ingelicht over mijn vertrek naar Egypte. Ik krijg als antwoord: ik heb t gezegd, dit kon je verwachten… Moedeloos knoop ik een gesprek aan met een moeder met dochter die op een delay staan te wachten ze zijn van de Coptische kerk. Ik zeg dat ik heel nodig naar het toilet moet. De moeder gaat met mij naar het toilet en de dochter past op mijn koffer.
Eindelijk om 19: 17 uur krijg ik een SMS van Ahmed dat hij is gearriveerd en me zoekt. Het is inmiddels donker. Ik sleep me weer naar buiten, en ik sms aan hem: ik wacht buiten op je. En dan, dan ineens staat tie voor me….. onze ogen bereiken elkaar.

Ik zie glinstering. Maar ik ben te boos en verontwaardigd en te teleurgesteld om echt enthousiast te doen. 4 uur heeft tie me laten wachten…. Ja, het verkeer zat een beetje tegen en hij moest nog wat dingen afhandelen. Geen omhelzing, geen kus, nog niet eens een hand… hij observeert me van kop tot teen en stort zich vervolgens op mijn koffer, om die naar de auto te brengen. In de geopende kofferbak zie ik een
andere koffer liggen. Hij duwt deze opzij, kijkt me slinks aan, maar zegt niets.
Het warm verwachtte onthaal was er dus niet. Jee wat een afgang, wat een welkom!
Nou, dat belooft wat! Weinig respectvol onthaal. Ik ben woest op hem!!!
… we zitten in de auto. Hij opent niet eens het portier voor me. Zie je wel, hij is helemaal niet hoffelijk. In zijn Chevrolet Aveo. Het beschermplastic nog op het dashboard en op de stoelen…. Ik had het al vaker gezien in Taxi ’s enzo dus het verraste me niet eens.

Het gesprek komt moeizaam op gang.
Ik kan niet vriendelijk doen. Ik ben sinds vanmorgen 4 uur op en nu is het 8 uur s avonds. Ik ben moe en teleurgesteld. Ahmed rijdt door Cairo maar kan de weg niet vinden en stopt steeds op de meest vreemde plekken (midden op een kruising of een weg voor tegemoet komend verkeer) en stapt doodgemoedereerd uit om de weg te vragen. Ik vraag hem waar hij naar toe wil. Ik denk : hij rijdt naar Mansoura , maar ik kan de verkeersbewegwijzerings borden niet lezen, dus ik kan hem niet helpen. Nee, hij wil met mij gaan shoppen in de Mall.

Ooh.. ..nou ja.. goed idee. Het is jouw dag vandaag Ahmed. Ik zou wel willen slapen na zo’n vermoeiende dag... ik wil helemaal niet shoppen. Ik snak naar een portje, een sigaret en een warme douche….
Na tot 3 x de inrit naar de P-garage bij de mall te hebben gemist….is het dan toch zover… ik moet vreselijk lachen, ook deels van de zenuwen. Hij is zo klunzig, zo grappig.

Ik denk nog steeds dat we nu de laptop gaan kopen. Nee, we gaan winkels kijken en we gaan wat eten. In de P-garage geef ik hem de digitale camera. Hij neemt ‘t aan, zegt niet eens bedankt. Ooh, de nota krijgt hij morgen wel. (denk ik dan nog in mijn onbenul).
De Mall is mega groot en doet niet onder voor Rotterdam Zuidplein. Woow, zo modern.

Ahmed gaat zogenaamd naar het toilet, maar zit gewoon te bidden, in een ruimte naast het toilet. O,ja ik ben in Egypte en hij is moslim. Hij komt terug en excuseert zich voor dit.

Het ijs breekt tussen ons en we hebben het erg gezellig, we maken foto’s van elkaar.

We worden aan alle kanten bekeken en gadegeslagen. Ik voel me trots naast hem te mogen lopen. Na 11 maanden chatten en praten loop ik naast hem! Het is onvoorstelbaar; gewoon een soort droom. Het is ook zo onwerkelijk.

Ik leer hem om te gaan met de camera. We eten in een fantastisch restaurant op de bovenste verdieping. Ahmed rekent af; hij trekt een bundel met LE uit zijn broekzak en legt die nonchalant een aantal briefjes op tafel. Vervolgens gaan we weg. We kopen nog een ijsje. Hij koopt voor mij en hanger, met Omar, Nigma, Ik wil het eerst niet aannemen maar hij hangt het om mijn hals. We maken foto’s van elkaar bij een
enorme kikvors.

We hebben lol op de roltrap. Stappen er met allebei onze rechtervoet op en vervolgens weer af.
We zijn synchroon, net als in onze chatts. 2 in 1 zoals hij zegt.

We gaan naar de P-garage: hij weet niet meer waar hij de auto heeft geparkeerd: ik wel want dat heb ik op foto… we lachen.. hij gaat betalen; kijkt naar mij terwijl ik in de auto zit en loopt tegen een glazen wand aan… ik lig ongeveer in een deuk… ooh, hij is toch wel heel grappig…. We zijn op weg naar Mansoura een rit van tenminste 2 uur. We spreken over onze chatts en hoe het is elkaar nu te zien. De sfeer is ontspannen. Zijn vrouw en kinderen zijn in Cairo en hij heeft het hele weekend voor mij alleen gereserveerd.

Om half 4 in de ochtend komen we aan in het hotel dat ik van te voren heb geboekt. Ahmed staat naast me aan de service desk. Ze vragen mijn paspoort. Ik overhandig dit.
Ze vullen een papier in. A. spreekt Arabisch. Ik kan het niet volgen. Men wil mijn paspoort houden en dan krijg ik de morgen terug. Ik zeg: nee, in geen geval; hier geef terug…u kunt een kopie maken…. Zuchtend wordt er een kopie gemaakt. Ik hoor A. zeggen “twee”: er worden 2 kopieën gemaakt. Een man van het hotel draagt mijn koffer en leidt me naar de lift.. ik kijk waar A. blijft… ik zie nog net uit mijn ooghoeken dat hij een papier in zijn jaszak stopt. (‘ t kopie van mijn paspoort…) A. en de andere man gaan mee naar de hotelkamer. Het is een voor onze begrippen zielige kamer. A. loopt naar de badkamer checkt de kranen en het toilet, loopt als een professional door de kamer, opent de balkondeuren, voelt het bed. A. gaat weg.
Hij zal rond 3 uur in de namiddag weer komen, maar zal bellen…

Ik neem een warme douche… jee, het is 4 uur in de ochtend…Ik ben 24 uur op!
Na de douche rook ik een sigaret op het balkon en schenk een portje in: heeerlijk!
(ik had een fles port en een glas meegenomen in mijn koffer) Ik bedenk dat A. dit niet moet weten; alcohol is megaverboden en roken kan al helemaal niet. Ik grinnik, dat hij mijn best bewaarde geheim (nog) niet van me weet. Hij moest eens weten. De fles port gaat weer in de koffer.
Ik lig net in bed of de oproep tot het morgen –gebed schalt; jee,… ik lig tussen 2 moskeeën in ….wat een herrie! Lijkt wel een wedstrijd ;wie schalt het hardst??

4 december 2009: ik word omstreeks 11 uur in ochtend wakker, neem weer een korte douche. Ben me niet bewust van mijn omgeving. Ik ga “ontbijten’ beneden in de zaal, maar word continue bekeken en begluurd; ik voel me niet op mijn gemak. A. komt uiteindelijk rond 5 uur in de middag. Ik zat alweer uren op hem te wachten. In de auto geeft hij mij een pot honing.
We rijden naar Damietta-Branch, “to white sea” … Hier komt de Nijl in de Middellandse Zee. We gaan de zonsondergang bekijken. Het is heerlijk romantisch.
A. draagt mijn rugzak. We maken heel veel foto’s van elkaar, de omgeving en de vuurtoren. We zitten op de basaltkeien en kijken naar het breken van de golven. Hij gluurt vanuit zijn ooghoeken jongensachtig naar me: woow , geweldig hier te zijn! Hij is echt leuk en lief. We besluiten terug te gaan naar de auto. A. krijgt nog een telefoontje van het hotel; of alles naar wens is. (…..) Ik doe alsof ik het niet gehoord heb.

We rijden door Damietta: kijk, zegt hij: dit is een mooie wijk; mooie appartementen.
Hier zou je best kunnen wonen. Moderne wijk; niet gevaarlijk.Oké, in de winter is het een beetje saai, maar ik zou elke 2- de dag naar je komen om je op te vrolijken. En in de zomer is het hier zo gezellig. Alleen als je hier woont, mag je zonder mijn toestemming niet naar buiten en je mag geen vrienden ontvangen.
Ik vraag hoe ik dan aan eten kom. Ook daar heeft hij een oplossing voor: hij brengt alles wat ik maar wil om eten van te maken. Ik neem het voor kennisgeving aan. Ik vlieg immers zondag toch terug naar Nederland……Ik ga niet eens in discussie met hem. A. wil gaan bidden in de mooie moskee van Damietta. Terwijl hij bidt, maak ik een rondje en maak foto’s. Ik zet een paar meisjes op de foto. A. voegt zich bij mij; is “not amused’ maar staat het gelaten toe.
We rijden in de auto; A is op zoek naar een goed restaurant. Hij rijdt en kijkt ietwat verbeten voor zich uit; zucht dan, schudt zijn hoofd, kijkt me stiekem aan en zegt…ooh Noor, i looove u so much…zich daarna weer concentrerend op het autorijden.
We gaan ergens eten. Hij bestelt heel veel en ik krijg het voorgeschotelde eten niet op.

Hij vindt dat ik maar slecht eet. Hij eet als een hongerige wolf en in een oogwenk heeft hij zijn bord leeg. Na het eten rijden we terug naar de kust: we zitten op een bankje. Ik heb pistache nootjes en we pellen ze. We voeren elkaar..zo lief en romantisch…
Hij voelt zich ongemakkelijk; laten we in de strandtent iets drinken. We drinken thee, A gaat de asal (pot met honing) halen uit de auto die hij mij gegeven heeft. Hij laat foto’s van zijn vrouw en kinderen zien die op zijn mobiel staan. Ik zie ook zijn ouders en foto’s van de bruiloft van zijn broer.

Hij vraagt me of ik met hem wil trouwen, dan zal hij de papieren in orde laten maken.
(Katb al Ketab) en zaken regelen zodat ik Halal kan zijn. Hoe halal? Ja, .. hmm ,be virgin again..
Maagd?? Ooh, hoe wou je dat doen? .. Ooh Noor, just 2 stitches… dont fear it. I take care that it would not hurt you. Because i dont want you to be hurt.
Ik zeg: ben je wel goed bij je hoofd? Ik zeg tegen hem dat ik niets teken, hoe gezellig we het ook hebben en hoe fijn ik het vind hem nu te zien. En virgin, maagd, word ik ook niet!!
De toon is gezet, A krijgt haast het is 3 uur in de ochtend en het is een lange rit terug naar Mansourah en het morgengebed zit er weer aan te komen.

A stopt onderweg en koopt sweet voor ons. Soort kleine taartjes, mega –zoet…
Ik voel tranen opkomen, verward en labiel zoals ik me voel…. Huwelijkscontract?
Wat stelt dat eigenlijk voor? Ooh wat jammer dat ik me niet meer verdiept heb… stom, gewoon.
Op de terugweg probeert hij het weer: maar je zou toch hier kunnen wonen? Ja A, maar hoe kan ik Nederland verlaten? Mijn kantoor, mijn familie, mijn vrienden opgeven? Ja, daar had hij geen goed antwoord op, behalve dat hij me dan toestemming zou geven 14 dagen per jaar van hem weg te mogen…… Maar dan
ging er wel een man mee van zijn familie om mij te bewaken en te zorgen dat ik zeker terugkwam naar Egypte.

Omstreeks half 5 uur word ik bij het hotel in Mansourah afgezet. Ahmed gaat er met hoge snelheid vandoor. Hij is not amused en dus boos. Nou, ja zijn probleem, toch?
Waar zou hij slapen? Volgens mij kan hij niet ver zijn. Als hij nu nog naar huis moet rijden is hij te laat voor het ochtendgebed omstreeks 5 uur. Red hij nooit!
Ik rook 2 sigaretten op mijn balkon en drink een portje. Ik heb trouwens gemerkt dat mijn kamer is doorzocht. Gelukkig was ik al zover dat ik alles in mijn koffer opborg en op slot deed.
En niet alleen door de “kamermeisjes” die me vanmorgen als begroeting kusten…..
Zouden dat zussen van A zijn?... ik ben achterdochtig en bang. Ik besluit meerder vallen uit te zetten in mijn kamer om later te kunnen ontdekken wie er na de kamermeisjes nog meer in mijn kamer zijn geweest. In mijn hoofd hoor ik A. die zegt…. Ik zal drugs in je koffer doen, zodat je het land niet uitkunt en word opgepakt op het vliegveld..Hemel… jee.. Op slot die koffer!! strak plan.
Ooh nog 2 dagen te gaan..En morgen gaan we naar Port Said. Ik neem een douche en huil mezelf in slaap.

Oké, A is wel heel aardig, maar hij is een wolf in schaapskleren. Zijn vrouw en de kinderen heeft hij weggestuurd naar haar moeder in Cairo. En hij kan dus het hele weekend ronddollen. Gek, hij raakt me niet aan. Kust me niet.. geeft geen hand..Maar het is geweldig om in zijn buurt te zijn. Ik voel me goed naast hem. We zijn ook een heel leuk stel. Als je onze foto’s ziet. We zien er samen geweldig uit en hij ruikt
heerlijk naar zijn dure after shave. We hebben het gezellig en lachen heel veel. Hij neemt me mee naar de beste restaurants, hij is amusant, humoristisch, kan goed vertellen, is charmant, ziet er goed uit, oké alleen een beetje te dik, er zou best 15 kilo afmogen. Hij vindt mij geweldig, en charmant, slank, intelligent, oké: ik voel me in vorm en ben gezond.
Ik zie er goed uit; blond haar, blauwe ogen, lange rok, legging tot enkels, naar de laatste mode gekleed. Hoge hakjes. Sjaaltje om mijn hals. (want ik verrek mijn hoofd te bedekken) Hij zei wel dat hij het graag zou zien. Ik reageer hier niet op. Ik probeer te slapen: ik lig net 10 minuten of de kakofonie van het ochtendgebed schalt…

Wat een land.. Ik voel me eenzaam en een buitengewone sukkel.. Ik bedenk dat ik morgen een taxi neem naar Cairo: ik ga hier weg. Wat dat dan ook moet kosten; het zal wel duur zijn 250 kilometer in een taxi; ik spreek geen Arabisch en kan dus de prijs niet onderhandelbaar maken. Oké, dan moet het maar een fortuin kosten.

Hij zegt nooit dat het geweldig is, dat ik speciaal voor hem naar hier ben gekomen.
Oké, hij laat me dingen zien die ik nooit heb gezien, hij laat zelfs mijn gevangenis zien…(het appartement in Damietta). Ooh… ik moet hier weg. Ik voel me belachelijk, heb behoefte iemand te bellen, maar
dat kan ik niet: niemand weet immers dat ik in Egypte ben. Ik voel me alleen en eenzaam, in alle hectiek van Mansourah.
(De oproep tot het ochtendgebed en het altijd maar claxonerende verkeer dat 5 verdiepingen lager aan mij voorbij trekt.)

Om half 12 zaterdag 5 dec. word ik wakker. Eerst ff douchen, valt vervolgens de stroom uit. Lekker; kan mijn haar niet föhnen. Dus ik kan niet gaan ontbijten. A. kill me, als mijn haar nat is en ik in publiek verschijn. Uitgesloten, dus.
Vastbesloten ik ben, plof alles in mijn koffer: ik ga weg. Het is zaterdag en morgen vertrekt mijn vliegtuig. Ik ga naar Cairo; ik voel dat ik weg moet gaan. Nu, vandaag.
A belt; ik kom om half 3 jou halen, be prepared. Ik zeg: nee, ik ga weg.
Lamgeslagen, moegevochten, besluit ik te gaan wandelen. Ik verlaat het hotel, voel dat ik gevolgd word, doe nonchalant, en ga naar het parkje aan de overkant van het hotel; ik betaal 1 pound.
Dit parkje heeft een speeltuin en bomen, planten, een uitkijktoren en ligt aan de Nijl. Ik word nagestaard. Natuurlijk een blonde vrouw zonder begeleiding, en ook nog eens zonder hoofddoek!
Erger bestaat bijna niet! Jongens sissen tussen hun tanden, doen olijk en als ik niet reageer, zeggen ze lelijke dingen, terwijl ik doorloop.

Ik versta geen Arabisch, ken slechts een paar woorden en scheldwoorden ken ik alhelemaal niet. Maar de strekking is duidelijk.
Vrouwen, in niqab begluren mij; ik zie de afkeuring in hun ogen. 2 spelende, hoofddoekdragende meisjes komen naar me toe. Ik vraag of ik een foto van ze mag maken. O, ja graag!
Ze lachen hun tanden bloot. Ze raken me aan; ja, het is echt, geen Goddelijke verschijning. Ze bestuderen me van haarkruin tot schoenen. Ze hebben ongetwijfeld nog nooit een Westerse vrouw van zo dichtbij gezien.

Ik maak foto’s van de Nijl en doe alsof ik het prettig vind en me amuseer. Ik moet mijn gedachten ordenen. Zal ik een taxi bellen, om me naar Cairo te brengen? Wat zal ik doen? Oké, het is duidelijk, ik wil geen tweede vrouw worden, ik word geen moslima, ik kan niet in Egypte wonen, mijn kantoor verkopen. Waar is A op uit????

Tot dan had ik nog nooit van BEZNESS gehoord. Kom op, zeg ik tegen mezelf, als je weg wilt is het nu je kans; Aktie is geboden. A. komt toch weer te laat. Grijp je kans; pak je koffer en je rugzak en ga naar Cairo. Want A.laat je morgen niet gaan.
Natuurlijk laat hij me gaan. Dat zou toch wel het stomste zijn wat hij kan doen. He, he…en als hij dat nu juist wel doet? En mij niet laat gaan of ervoor zorgt dat ik het vliegtuig mis? Ooh, niet aan denken.

Ik wandel terug naar het hotel, ik ga naar mijn hotelkamer. (weer gevolgd door mijn chaperon, die zelf niet eens in de gaten heeft dat ik dit doorheb, de sukkel).
Ik ga op het balkon zitten en rook een sigaret. Ik staar naar beneden naar de oeverloze, nooit aflatende stroom auto’s die op een 2 baans-weg met 4 naast elkaar manoeuvreren. Ongelooflijk, stel ik vast .. dat er dan toch nog zo weinig aanrijdingen voorkomen.

A belt op de telefoon van de hotelkamer: woow hij is in de lobby, beneden!! Ik heb hem helemaal niet zien aan komen rijden! Hij zegt dat hij mij op het balkon zag zitten.
Ik ga naar beneden, neem mijn rugzak met inhoud mee (alle papieren zitten erin, inclusief mijn ticket, paspoort, creditcards, kortom: alles..) De koffer is op slot en blijft in mijn kamer.

Ik ontmoet Ahmed in de lobby, beneden; woow hij ziet er goed uit; zwarte broek, koltrui en een grijs suède jasje. Alleen die bruine schoenen eronder, nou dat kan eigenlijk niet. Hij heeft pretoogjes; hij glundert, is blij me te zien.
In 1 oogopslag heeft hij mij “gekeurd” hij zegt terwijl we naar buiten lopen dat ik er elke dag mooier uit zie. De charmeur!

Snel in zijn auto want we gaan naar Port Said en dat is een behoorlijke rit.
Haastigheid geboden, oké hij was wel 1,5 uur te laat, had nog some business to arrange..maar, ooh haiaty , ik kon toch alles wel begrijpen? Druk, druk, als hij is, met 2 pharmacies…. Ik heb toch immers ook een eigen zaak, dus ik moest toch zeker wel begrijpen dat hij (weer) niet op tijd kon zijn. Maar onze laatste avond, zal een gedenkwaardige zijn. Port Said.

Lange rit naar Port Said. Ik was er nog nooit. In de auto maken we grapjes: Ahmed slingert met zijn auto, kijkt dan uit zijn ooghoeken hoe ik reageer. Hij rijdt fors door.
Ja, hij houdt niet van langzaam rijden. Ik maak een foto op het moment dat hij 160 km/uur rijdt. Ik ben niet bang; hij is een goede chauffeur. Ik zelf ben sportief aangelegd: Ik heb paardgereden, (mijn laatste paard heb ik wegens tijdgebrek 4 jaar geleden verkocht); ik heb een quad, waar ik graag mee rondscheur; ik hou van zwemmen en fietsen.
Hij klakt met zijn tong, kijkt me stiekem aan en als ik naar hem kijk, kijkt tie weg en grijnst voor zich uit. Hij zit in gedachten.

Hij is in good mood… gelukkig. De stemming zit erin. Ahmed raakt ineens met zijn hand mijn hoofd aan. Ik zeg: wat doe je? Hij zegt: even de afstand meten van jouw hoofd tot het dak van de auto. Hij meet de afstand en laat zien dat dit ongeveer een handbreedte is.
Ooh lol, wat moet je met die wetenschap? Nou, voor het geval er een bult in de weg is…. Nou ja… zeg.. ik moet weer lachen. Hij is werkelijk humoristisch.

Het Suezkanaal. We parkeren, A betaalt bewakingsgeld voor zijn auto. We gaan naar echt een mega super de luxe vis – restaurant. A bestelt zoals gebruikelijk weer de halve kaart … ooh, we zijn maar met ons 2- en… alsjeblieft, bestel niet zoveel. Ja,maar ik moest goed eten. We zitten op de 1- ste etage, buiten, met zicht op zee. In afwachting van de bestelling gaat Ahmed bidden. Het eten wordt gebracht: Calemaris, kebab, rijst Sahariah, Tarbot, salades, alles en zoveel. Ik voel me bijna schuldig. Dit moet een fortuin kosten.

Na het eten gaan we wandelen op de boulevard en dan sleurt A mij het strand op.
Woow voor de 1- ste keer pakt hij mijn hand, raakt me aan.!!!! Zijn hand is sterk, hard en stevig, geen ontkomen aan…. De grip verslapt enigszins, hij sleurt me verder het strand op. Kijkt me jongensachtig in de ogen… ooh Noor… ya Amar. Ik zwelg onder deze liefkozing….
Ik laat zijn hand los, doe mijn schoenen uit en ren de zee in…ik wil de zee voelen.
We maken foto’s van elkaar, het is heel donker. We gaan rennen… A geeft me een voorsprong. Ik ben toch sneller. Hij hijgt als een jonge hond; heeft totaal geen conditie.

We ploffen neer in strandstoelen die daar staan. Ik laat hem mijn lied horen; we zingen het samen mee: “why did u break my heart, why did u fall in love, why did you go, away, away, away? “ ( is een Hindi-lied uit een Bollywood –film; leuk lied).
Hij wil het lied graag hebben; ik blue –thooth dit naar hem. We hebben lol en lachen, de sfeer is gemoedelijk, relaxed, ontspannen. Ik krijg het koud, ik krijg zijn jas. Ik voel me op mijn gemak. Ik wil roken; ik pak een sigaret. ooh… wow.. oké, ja dat wist hij nog niet. Ik heb nog nooit in het bijzijn van Ahmed gerookt…Ja, Ik rook soms. Ik geef hem mijn aansteker; hij geeft me vuur. Hij denkt na en speelt met mijn aansteker.

Hij zegt dan: Nora, i dislike you go bukrah. (Hij wil niet dat ik ga morgen) gevolgd door: Pls stay here, i am in love with you. Please marry me, i will make Katb al Ketab, and i will arrange at you to be virgin again…
U will enjoy so much my love…I want u so much, please Nora….
In de nacht- schemering met de maan in de achtergrond, op het strand in Port Said.
Zo’n romantisch moment…Het monotone geluid van de rustgevende golven die op het strand rollen. Mijn innerlijke spanning. En een zelfverzekerde Ahmed die naast me zit en met mijn aansteker speelt; aan – uit, aan – uit.

Ik zeg: Ahmed, ya haiaty, i have to go, fly back to Holland, bukrah, sure i will be back.
But be sure i cannt live with u in Egypt. Sorry, ik kan niet met jou leven in Egypte,
zeker vind ik je lief, hou ik zelfs van je, maar het is “mission impossible” jij hebt een vrouw en kinderen, een gezin, een familie. En een liefde op “afstand” is geen optie.
Zeker, ik zal jou vreselijk missen. We heffen de discussie en het zitten op het strand op.

Bij de auto moet ik mijn voeten wassen met water uit een fles die hij in zijn kofferbak bewaart. De oppasser op de auto krijgt nog iets extra’s.
We rijden terug naar het hotel, in Mansourah, een rit van 2 uur minstens. Ik zit naast hem. Hij pakt weer mijn hand, net als op het strand, onze beider handen schakelen; ik kan niet loslaten, zijn grip is te stevig. Rond 4 uur in de ochtend zijn we terug in Mansourah.

Het is zondag 6 december 2009. A krijgt haast over 1 uur is het ochtendgebed en we moeten nog eten.. eten? Ik heb geen honger.. Bij een broodjeszaak bestelt hij weer de halve winkel, we eten Kebabbroodjes in de auto, die hij parkeert naast de Nijl, onder de brug. We rijden naar het hotel, het is half 5, half uur voor morgengebed.. A zegt mij om 2 uur in de middag te komen halen. Het is immers 3 uur rijden van
Mansourah naar Cairo vliegveld. Ik moet er om 19:00 uur zijn.(inchecken) Hij ploft me ongeveer uit de auto en snelt weg. Nou ja… Ik ga naar mijn kamer. Merk dat er weer iemand geweest is; dingen liggen anders; mijn beautycase is doorzocht. Ik kan me er niet druk om maken: ik heb immers niets te verbergen, al vraag ik me wel af, wat men zou willen aantreffen. Ik weet gewoon dat Ahmed hier achter zit. Hij wil controle en de regie houden. Dat zal het zijn.

Ik herinner me het boek en de film: Gevangen in een sluier (not without my daughter). Ik realiseer me dat ik de hoofdpersoon uit het boek zou kunnen zijn.
Alleen duurt het geen 8 jaar, maar slechts 4 dagen, want ik vlieg namelijk vandaag terug. Ik drink nog een portje en rook een sigaret; ik sta op het balkon en ik hoop dat mijn bewaker zijn werk goed doet en dit aan A. rapporteert. Oh hij zal “not amused “ zijn. Ik ben benieuwd of hij mij erop aanspreekt. Nou goed, en wat dan nog? Ik stuur Ahmed een sms omstreeks 6 uur. Of hij toch nog op tijd was voor het ochtendgebed en dat ik hem bedank voor de fijne avond, nacht in Port Said. Het is al licht als ik ga slapen….

Zondag 6 december 2009: ik word rond 11 uur wakker, pak mijn koffer, neem een douche, en ga vervolgens beneden ontbijten. Het ontbijtbuffet is opgeheven en ik krijg alleen thee. Ik ga daarna naar de service-desk om uit te checken en mijn rekening te betalen. Ik krijg als antwoord: nee, u hoeft niets te betalen: ur friend payed yesterday. Men wil niet antwoorden hoeveel er is betaald. (natuurlijk, instructies van Ahmed). Na lang aandringen zegt men: LE 450. Ik besluit Ahmed dit bedrag in elk terug te geven.

Ik loop naar de geldautomaat in de lobby. Terwijl ik mijn pas uit mijn tas haal, komt een man tussen mij en de geldautomaat staan, die zegt: out of order.. not working….
Ik draai me om en loop terug naar de balie: is er soms een bank hier in de buurt.
OOh noo Madam, dat is minstens 15 minuten met de taxi.
Ik loop naar buiten. Ik wandel een paar honderd meter; en zie een bank. Maar het is er erg druk en er staan alleen maar mannen te pinnen. Ik loop terug naar het hotel,loop in 1 streep door naar de geldautomaat en start geldopname. Onvoorstelbaar…het geeft Egyptische ponden! Hoe verrassend. Out of order?? Ik denk dat iedereen hier in dit land out of order is. Ik pin opnieuw totdat ik LE 500 heb.

Vol trots loop ik met opgeheven hoofd langs de balie; de medewerkers staren me na.
Ik zie hun verbijsterende blik. (ik moet heimelijk lachen, wat een land, wat een geneuzel).
Terug op mijn kamer, stop ik in een envelop 350 LE. En schrijf een briefje voor Ahmed. Ik kan me natuurlijk niet verraden, het zou te opvallend zijn. Die 100 LE minder is ter compensatie voor de digitale camera! Ik voel me sterk. Vervolgens blijf ik tot 14:00 uur op mijn kamer: immers Ahmed zou me komen halen
op dit tijdstip. Ik check de kamer; alles is opgeruimd. Koffer en rugzak gereed.
Mijn make-up is oké, mijn haar zit goed, ik ben reisvaardig. Heerlijk het idee, vannacht terug te zijn in Nederland. Ik straal en voel me goed. Ik bedenk dat we het eigenlijk toch wel heel heerlijk hebben gehad: A. is leuk, grappig, charmant, intelligent. We passen eigenlijk wel bij elkaar. Ik kijk de foto’s op mijn camera. Ze zijn met uitzondering allemaal super. Die ene foto van ons samen is werkelijk wel heel
Ik sluit de kamer af en ga naar beneden. De sleutel van de kamer hou ik nog even totdat ik echt weg ben. Ik wacht in de lobby op Ahmed. Half 3… , 3 uur..half 4…erg leuk!
Jee waar blijft hij nu ?? 2 uur had hij gezegd.
Ik bestel een kop thee. Fingeer dat ik mega druk ben met mijn mobiele telefoon.
Iedereen begluurt me. En die lui van de service desk al helemaal. Ik hou de ingang van het hotel scherp in de gaten.

Eindelijk !!! kwart over 4 komt Ahmed. Hij staat ineens naast me. Komt hij zomaar uit de lucht gevallen? Hij geeft me een hand, terwijl hij rond zich heenkijkt. Hij is anders vandaag. Hij lijkt geagiteerd. Er is iets mis…. Ojee. Ik voel de spanning die ontstaat tussen ons. Ik zeg dat ik blij ben hem te zien. Hij heeft haast en is gespannen. Vlug, vlug, koffer. Ik werp de kamersleutel op de balie terwijl ik langsloop. Ik keur hen geen blik waardig…. Ze hebben hem ingelicht, kan niet anders. Mijn koffer gaat in de kofferbak. De koffer van hem die ik bij aankomst zag, is er niet meer.
We rijden weg van het hotel en voegen ons in het mega drukke verkeer van Mansourah.

Ahmed staart verbeten voor zich uit, zijn lippen samengeperst. Hij is in gedachten en kennelijk om wat voor reden dan ook “not amused “. We rijden Mansourah niet uit, merk ik, we rijden juist richting het centrum! Wat is dit nu weer? We passeren de moskee in Mansourah; werkelijk een prachtig mooi wit gebouw. Ik vraag wat er mis is? Hij zegt op een onvriendelijke toon: Ooh u dont know, whats wrong? Ik antwoord dat ik dat niet kan weten. Hij antwoord: because u go away. That is what is wrong.

Ik zeg: Ahmed waarom rijden we niet richting Cairo? Ik krijg als antwoord dat we eerst nog gaan eten. Eten ? nu ? om half 5 in de middag? Ja.
We stoppen bij een restaurant. Ahmed parkeert. De witte moskee is op circa 100 meter afstand. Ahmed neemt een tafel en bestelt weer mega veel eten. Het valt me op dat hij nooit vraagt wat ik nu zou willen eten: hij bestelt gewoon voor mij. Voor zichzelf bestelt hij dan wat anders. Ik probeer luchtig te doen. Ik resumeer ons weekend, ons samenzijn, hoe geweldig het is dat hij zoveel tijd aan me heeft besteed. Want zeg nu zelf, bijna elke dag wel 12 uur met me heeft doorgebracht. En dat ik nu wel snapte waarom hij DINER om 4 uur ’s morgens heeft en LUNCH ’s avond om 8/9 uur en BREACKFAST om 12 uur in de ochtend. Het dag ritme ligt
heel anders in Egypte als bij ons. Ze slapen in de ochtend. Leven ’s nachts.

Ik show Ahmed hoe hij ook opnames kan maken met de camera: video’s en hoe hij ook documenten kan fotograferen. Hij geeft me zijn ID kaart en het eigendomsbewijs van de auto, welke ik prachtig registreer.
Oké, als ik dan zijn ID heb gefotografeerd, dan wil hij wel op zijn camera uit mijn paspoort het visum voor Egypte hebben. Ik heb geen bezwaar en Ahmed maakt een keurige, heldere foto. Ook maakt hij een foto van mijn gegevens, daar ben ik iets minder blij om.
Maar goed, ik weet dat hij al een papieren –kopie van mijn pas heeft. En wat zou hij er mee kunnen doen?
Ik laat hem mijn foto’s zien op mijn digitale camera, terwijl we eten.
Ahmed zegt: eet nu maar in plaats van foto’s te laten zien. Hij is gestressed en kortaf.

Hij vorkt zijn eten aan 1 stuk naar binnen. Hij eet zo vreselijk snel. Ik ben zo zenuwachtig voor de vlucht dat ik bijna geen hap door de keel krijg.
Plots staat Ahmed op (het is iets over 5 uur) hij trekt zijn jas aan, neemt zijn mobiel,
autosleutel en camera, zegt: wait here Haiaty en beent naar de bar, ik zie hem afrekenen en hij verlaat het restaurant. Mij in volkomen ongeloof achterlatend.
Ik prik in mijn eten. Wat is dit? Wat is hij van plan, waarom gaat hij weg. Ik zie dat hij met zijn auto wegrijdt! Neeeeeeee…. Ik sta op en ren achter hem aan…. De ober in het restaurant houdt me tegen. Zegt: he will come back… pls sit down and relax.
Neeeeee. Ik ben niet relaxed! Kom op zeg… Hij gaat er van tussen en over nog minder dan 2 uur moet ik op een vliegveld staan, dat minstens op 2,5 uur rijden afstand ligt……

Ik panikeer compleet. Al mijn zenuwen staan op springen… Wat een lul. Dat doe je toch niet? Ik ga zitten en laat de ober de tafel afruimen. Ik steek een sigaret op. Gemene ogen kijken me afkeurend aan. Oké, ik heb hier maling aan. Geef liever een asbak dan stom staan te gluren. Als mijn sigaret op is, zet ik de asbak netjes op een andere tafel. Ik ga naar het toilet. Ik laat koud water over mijn gezicht stromen. En natuurlijk komen dan ineens ook de tranen….Ik voel me machteloos en verlaten! Wat een LUL, waar is tie naar toe?? en waarom gaat hij met de auto? Laat hij me nu hier zitten?? Jee, en mijn koffer ligt in zijn auto. Oké, alles heb ik in mijn rugzak.
Geld, ticket .. alles… Als ik uit het toilet kom: zie ik Ahmed, met zijn lippen samengeknepen en met zijn handen in zijn zakken, wijdbeens, naar me staan te gluren. Oh, als blikken konden doden, was ik ter plekke gestorven. Hij kijkt me indringend aan.

Nee, hij is “not amused” dat is duidelijk te zien…. Hij zegt: volg me…..
Ik loop bedrempeld achter hem aan naar de grond kijkend. Ik voel schaamte.
We zitten in de auto: ik voel het: ik krijg een speach…. Hij praat zacht, ik merk dat hij zich moet inhouden, want hij treed bijna uit zichzelf. Ik heb hem belachelijk gemaakt.
Hij ging alleen maar bidden… en dan doe ik zooooo? Ik kan niets zeggen, alleen dat ik in paniek raakte, dit is mijn enigste excuus. Hij is boos. Start de auto en rijdt weg.
Ik besluit er beter aan te doen te zwijgen. Zwijgen is goud, nu…. Dat besef ik heel goed.

We rijden weer langs de Nijl. Het is inmiddels donker, het is 6 uur en we zijn nog in Mansourah. 2,5 uur rijden tot Cairo-vliegveld.
Hij krijgt telefoontjes: 1 is van de moeder van zijn zoon. Ik hoor haar stem via de luidspreker.
Ze, zijn vrouw, praat snel en ik hoor vaak Noor en Nora. Heeft ze geen licht meer? Moet Ahmed de lampen vervangen? Nee, natuurlijk niet het gaat over mij.
Ander telefoontje is van zijn tante, zegt Ahmed. Er wordt druk gepraat.

Ineens parkeert hij de auto. Zegt: Noor, wait at car.
Natuurlijk wacht ik: waar zou ik naar toe moeten? Ja, naar Cairo, naar het vliegveld.
Ahmed komt na een kwartier terug met een werkelijk prachtig boeket-bloemen dat hij
op mijn schoot legt. (er zitten rode rozen in het boeket en gerbera’s) Ik ben sprakeloos. Hij zegt: please take this and accept this flowers.
Er valt weinig te accepteren; immers het boeket ligt op mijn schoot. Ik heb het al.
Hij kijkt me aan en stelt nuchter vast: so, u accept. Now u are engaged to me.

Ik weet niet hoe te reageren. Ik mompel een ‘dank je wel’ en laat de woorden dat ik dus nu verloofd met hem ben op me inwerken. Je bent dus verloofd als je bloemen aanneemt.
Oké, handig dat ik dit nu ook weer weet. Moeilijk hoor die cultuurverschillen.
Zonder me nog een blik te gunnen, start hij de auto en scheurt weg. We rijden Mansourah uit richting Cairo.
Het valt me op dat hij nu niet meer zo snel rijdt en hij zit in gedachten, staart voor zich uit en heeft zijn lippen weer samengeknepen op elkaar. Ik maan Ahmed aan tot sneller te rijden.

Ik moet over een half uur inchecken op het vliegveld.
Ahmed is niet meer zo spraakzaam. Hij zegt: ooh Noor, ALL will be oke, relax.
Hij rijdt naar een tankstation. Jee ook dat nog. Tanken. Terwijl hij water koopt in de shop, leg ik mijn envelop met 350 LE op de achterbank. Ik pak 100 LE en hou dit uit het raam van de auto. De man die de auto voltankte pakt het aan en geeft me wisselgeld.
Ahmed komt terug; pakt bundel LE uit broekzak…. Praat met de pompbediende, duikt in de auto , kijkt me verwilderd aan en zegt : What ?? u payed ? Ik zeg heel zachtjes: ja, Ahmed i payed. Erger als dit kan het niet worden. De stemming is om te snijden.

Ik probeer luchtig te doen, echter zonder resultaat. Meneer A. is boos op me.
Hij rijdt op de snelweg amper 70 km per uur…. Ik erger me hieraan, terwijl ik de minuten zie wegtikken op de autoklok. Half 8 en we zijn nog minstens 150 kilometer van Cairo.
Ik voel dat dit niet gaat goed komen. Hij gaat me niet naar het vliegveld brengen….
Hij rijdt naar het huis van de moeder van zijn vrouw in Cairo. Natuurlijk, ze wachten allemaal op me,
met de bos bloemen. Ik raak weer in paniek. Mijn terugvlucht is om 21:35.
Dit gaan we nooit, never, redden…. OOh Ahmed rijdt alsjeblieft beetje door.
Hij lijkt me niet te horen. Tot overmaat van ramp is er nabij Cairo een mega file.
Ahmed parkeert de auto op de vluchtstrook en houdt andere auto’s aan.
Hij komt na lang debatteren met verschillende chauffeurs weer in de auto en zegt: de afslag naar het vliegveld is afgesloten: groot ongeluk. We moeten omrijden.
Ik geloof er niets van. Ik ben ongeveer ‘op’ van de zenuwen. Ik voel het bloed uit mijn hoofd wegtrekken en het lijkt alsof ik ga flauwvallen. Ahmed lijkt onverstoorbaar op mijn gemoedstoestand. Mijn mond is droog maar het flesje water is allang op.
Ik weet niet wat ik kan doen. Ik ga dit vliegtuig dus gewoon missen, alles lijkt erop.

Ahmed zegt: this road is to Marwa – Ma home. Fijn, te weten dat we voor hem op de goede weg zijn….
Ik besluit me erbij neer te leggen dat ik kennelijk nooit mijn vlucht ga halen, maar binnen enkele momenten oog in oog sta met een joelende en uitzinnige familie van Ahmed. Ik kijk naar de bloemen: rotbloemen… prachtig boeket met glinsters erop. Engaged, spookt het door mijn hoofd. Je mag niet weg, je bent van hem, hij denkt dat hij je bezit. Ik kijk sluiks naar Ahmed. Alsjeblieft rijdt wat harder en breng me naar het vliegveld. Ik smeek hem bijna. Hij antwoordt dat hij op weg is naar het vliegveld, maar dat wist ik toch: hij moest toch omrijden, omdat de weg is afgesloten?

Het vliegveld wordt voorbijgereden, zo ook de afslag ernaar toe. Ik zeg: Ahmed je mistte de afslag. Nee, hoe kon ik dat nu weten?
Ik krijg het gevoel dat we rondjes rijden; richting vliegveld om er vervolgens weer vandaan te rijden. Ik sms mijn kennis in NL, dat hij de ambassade moet bellen. (uit voorzorg).
Ahmed vraagt wat ik deed. Ik antwoord wat ik heb verstuurd. Ik zeg: binnen een paar uur word ik gezocht door de autoriteiten. Dit is pure bluf.

Kennelijk toch wel onder de indruk, het is inmiddels 21:05 versnelt hij en staan we plots 10 minuten later op de luchthaven. Poeh… nu nog inchecken. Ahmed draagt mijn koffer.
We snellen ons naar de vertrekhal, ik met mijn paspoort tussen mijn tanden, de bloemen in mijn hand en de rugzak.

Als ik binnenkom hoor ik: last call for mrs T.
Mijn God , mijn naam !!! jee.. Zou ik nog kunnen inchecken? Over 15 minuten vertrekt het vliegtuig….. Ahmed rent achter me aan. Ik vlieg door de beveiliging; oké riem af, laarsjes met hoge hak uit. Paspoortcontrole. Ahmed volgt me. Hij wordt niet eens tegengehouden; hij ploft mijn koffer op de band. Dan wordt hij plots beetgepakt en naar achteren geduwd, achter de lijn, de vertrekhal in. Ik zie mijn koffer op de band verdwijnen.

Ik grijp mijn broeksriem, mijn rugzak, de bloemen van de band en kijk nog 1x achterom.. zie Ahmed staan; hij maakt gebaar van sms. Geen afscheid, met dit hals-over –kop vertrek. Ik voel tranen in me opkomen. Mijn ogen branden. Een douanier rent naast me en spoort me aan harder te lopen. Mijn benen voelen week aan. Op de roltrap struikel ik. Bloemen knakken. Met mijn hoge hakken valt rennen ook niet mee. Maar ik ren, ik ren mijn vrijheid tegemoet! Ooh vliegtuig wacht alsjeblieft; ik kom eraan!! Breng me terug naar Brussel. Ooh, alweer een security controle. De riem, mijn bloemen, mijn rugzak, mijn laarsjes gaan weer
op de band…
Nog eens paspoort inzien… schiet nu op. De man die me begeleid, maant eveneens aan tot haast. Ik hoor nog eens door de omroepinstallatie: Last call for mrs. T. ( ja, dat ben ik, en ik ben onderweg…ik kom…ik ben er zo). Ik ren door de slurf, het vliegtuig in….

Boze maar ook blije gezichten vallen mij ten deel. Er is 1 iemand die in zijn handen klapt. Verder is het doodstil. Ik vind mijn stoel. Probeer mijn rugzak en de bloemen op te bergen. Terwijl ik dit doe, zegt een Egyptenaar 4 rijen verder: Engaged??
De bloemen prop ik in de bagageruimte. De rugzak past niet en heb ik op mijn schoot.

De stewardess kijkt me vernietigend aan. Dankzij mij is de vlucht vertraagd en moeten we opnieuw op toestemming wachten.
Het vliegtuig taxiet naar de vertrekbaan. De lichten gaan uit. Dan volgt het wachten.
Ineens gaan we vaart maken; ik kijk op mijn horloge; het is 22:10.
Ik heb vliegangst, maar ik voel nu plots totaal geen angst. Vliegen, vliegen, opstijgen, weg van hier, weg van Cairo, weg uit Egypte, terug naar Nederland, waar alles veilig is. Oh, hoe heerlijk kan vliegen zijn.

Ik kijk uit het raampje en zie Cairo uit de lucht: ik zie de lichten op de grond. Cairo glijdt onder me weg; ik ben op weg en gered. Dit nooit meer.
Ik strek mijn benen en rek mijn vermoeide lijf, weg van hier. Ik voel de rust terug in mijn lijf vloeien. Wat een geluk! Wow. Ik zit in een vliegtuig en ik ben nog nooit zo gelukkig geweest om te kunnen vliegen.
Heeft Ahmed mijn vliegangst, zonder dat hij het weet, zelfs ook nog kunnen overwinnen!
__________________________________________________________________________________________

 

 

 

 





















Bezness Hurghada

Here comes the extended story,
I started relation with A… from Amir's aquacenter in july last year. I was there recovering from a knee surgery. I stayed in total 3 months there. We met through my best friend in Hurgahda,also a dutch women,who lives in Hurghada..She and her daughter knows him for 4 years...He had short relation with the daughter also. We went on the boat with him..We left from the Aquacenter in Princess hotel belonging to his older brother Ahmed and his younger brother Mahmoud is also working there. His boat Princess Rania is laying there now..Before the boat lady rania was also his. He said he was the owner of the aquacenter but this is not true. In the beginning he told me he had two boats. He sold one after i gave him the money (see later). I asked him also why did you not give me a part of the money back you own me?? He said i bought land in my city Naga Hamadi. This is a good investment for us later. I did not think further at that time. In august my niece, husband and three children came to Hurgada to stay with me. A.. came to dinner in the nights. We spend a lot of time together,went all of us on the boat. A.. also joined us the whole day. In the beginning after a few weeks after starting relation he ask me money to rebuild his boat. I gave this money to him..220000 pound. He signed paper for this. I went back to Holland,we had contact every day by phone and after three weeks I returned back with my parents. He stayed with us a lot of time,getting to get to know my parents...First night we all go out to play biljart and he said to me i have no money really. I can not pay the bill here. The boat is costing so much money...I gave him money. We went to el gouna with a friend of his Salem...Salem almost eat every night with all of us. Sure he was part also of this whole game. Often he took my father to watch staff of him rebuilding the boat. He asked more and more money and stupid as i was i gave it to him. Just before he came here the boat was almost finished. Just some
Small details. Than the paper of the boat had to be arranged. It took a lot of time he said.
Man of the paper wanted money to finish the paper. I talked to this man when i was in Hurghada.
The paper was finished in 3 days. A... still owns this man money.

Also just before he came he called me,sending messages to transfer money. He did not have electricity and no money to eat. He was alone at night all the time. I transferred in total 4 times money with western union. Almost 2000 euro. 23th of december he came to Holland spending christmas and new year together. He left to Hurghada back 8th of january. All the time we were together. He came with no money so i paid everything for him. New clothes. things to decorate the boat,a electric blanket for his mother,because of her bad back,etc. We went on a citytrip to Amsterdam for 4 days. Also i paid of course. A lot of time he wanted to spend my money in casinos. I paid the tickets etc.
Also before he left he asked me money because he had to buy something in duty free shop for a friend.

He got a lot of phonecalls but he did not answer. He called his brother and mother from time to time from my skype,but that was it. At that time he said to me I want to live in Holland with you. I am going to arrange some things in Egypte and i will be back in three weeks. Then the revolution started. He said to me I have to go to the army in Cairo,after two weeks he returned back to his mother and after this he did not answer the phone for 5 days. I started to be suspicious. I called his brother..Told me different stories. Sure his brothers and friends played the game with him all the time. I did not trust it so I booked ticket to Hurghada 27th of february for 1 week. When I told his brother i am coming to hurghada next sunday i got a sms from his brother call A... on this number now. Normally he has two numbers. Now he had another new number. I called him and i told him i will come to Hurghada. He said why why?? I am not in Hurghada..why you come?? I said i want to see the sun and my best friend for 1 week and relax..not telling him i wanted to check things. One day later I called him on his own number. Another man answered the phone. I am the major of the army and no phone calls allowed here. I got angry and i said fuck you and your egyptian army. A... called me back,i have big problems with the general of the army.

You are a racist. sunday when you come the general will visit you in your appartement and you have to make excuses to him. Otherwise you will have big troubles. Sure somebody else answered the phone. He was very afraid i would come to Hurghada and find out everything.
Never i saw a general or somebody from the army of course. When i was in Hurghada i found out that he stole my bankcard (i gave him the key of my app when he left here), the card was there and 30 minutes after arrival in Hurghada he went to my app,took the card and took every day in total 50 times money from my egyptian bankaccount untill it was empty..Total 45000 pound. He had the pincode because he took gass for me one time here and the code here is the same as the Egyptian bankaccount. Never he was in the army. I also found out he is married to an German woman and has two sons with her. I heard she is having a very hard time there,can not get out of the country anymore with her children, etc.
He always said to me I have ex wife and son in Germany. Also he said i have a German passport..That he lived in Dordmund for 9 years. Maybe this is true because we visited a friend in Hamm. They had a garage together there. He knew very good the way there, so that is why i think he lived there. Also he told me when ileft Germany i had a lot of problems there. Saying that he owned people a lot of money,talking about 100000 euros, maybe more. I think this is why he left Germany.

I do not know if he still lives with this german woman in Hurghada,but sure he is controlling her.
She lives in the building of his older brother Ahmed. In egypt there is a doorman at every building so sure he controls her not to go out. Only to bring the children to school.
He is proud to say to other people. She have to listen to me. If i want to make sex with somebody else, she has to accept this.

Back in Holland i found out he is on the blacklist of Hurghada. A lot of Russian women he speaks with in the middle of the night. He has a Kontaktpage in Russian..Also on Kunstkamera.net a lot of people are talking about him. A lot of women are searching for him.
There are photos everywhere from the time we visited Madame Tussaud in Amsterdam. He is trying on the internet to get women to Hurghada to play with them also. He is paying their tickets. The day before yesterday i talked to a women. She is hurt so much. Thinking this man was her future. She was in september in Hurghada staying with him. The same time as me. Unbelievable how he do this. He knows sure i talked to her. sending me sms go fuck yourself. Start to threaten me. When you make problems in Hurghada i will kill you. Make a lot of shit for you,etc. If i can warn just 1 woman for this man,it is at least something...A lot of times i see on the forum kunstkamera.net he ask women for money to buy ticket and see his son.
He has open visa on his Egyptian passport. Never i saw his German passport.
I am sure this man is a big big criminal..Sure i want to stop him to come to europe.
He knows where i live, where I work,etc....I do not want to put whole my family in danger.
__________________________________________________________________________________________













Mijn verhaal

Half jaren 90 reisde ik, samen met mijn vriendin, naar Hurghada in Egypte. De eerste avond in het hotel werden we benaderd door twee animators. Ze vroegen of we zin hadden om met hen op stap te gaan. We weigerden. Elke avond van ons verblijf vroegen ze hetzelfde en elke avond weigerden we tot de laatste avond van ons verblijf daar. We gaan met hen naar de bar, die naast het hotel ligt. Toen we daar kwamen, was er slechts 1 van hen aanwezig. Hij was zeer galant en gebruikte al zijn charmes om mij te verleiden.

Voordat we vertrokken naar huis vroeg hij mijn telefoonnummer en mijn adres. Hij vergezelde ons tot aan het vliegveld. Na twee dagen belde hij mij op en zei dat hij me zo erg miste, dat hij er ziek van werd. Hij vroeg mij om zo snel mogelijk terug te komen.
Na een paar maanden ging ik terug naar Hurghada. Ik was toen net weggegaan bij mijn vriend en woonde alleen. Ik zat in hetzelfde hotel. Hij was er ook en hij bracht al zijn vrije tijd met mij door.

Ik werd verliefd, het was een heel mooie vakantie en ik voelde me op en top vrouw.
Hij wilde mij aan zijn familie voorstellen. Dit gaf me de indruk dat hij eerlijk was en dat hij echt van mij hield.
We spraken af dat we als ik terugkwam, we een bezoek zouden brengen aan zijn ouders in Luxor. Ondertussen werd er druk heen en weer geschreven en gebeld.
Toen ik de volgende keer in Hurghada kwam, we kenden elkaar toen zo'n 10 maanden, stelde hij voor om een huwelijkscontract op te maken via een advocaat. Ik begreep eigenlijk niet goed wat hij bedoelde. Hij legde uit dat we op die manier samen naar Luxor konden gaan en een kamer delen in het hotel. Later zouden we dan officiëel trouwen. Ik ging hiermee akkoord. Twee jaar later, ik was toen 12 keer op bezoek geweest en hij was 1 maand in Nederland op bezoek geweest, zijn we officiëel getrouwd in Luxor. Zes maanden later kwam hij naar Nederland. Alles werd door mij betaald, want hij had niets. Hij had in het laatste jaar niet meer gewerkt.

Wij zouden enkele jaren in Nederland blijven wonen om geld te verdienen en daarna verhuizen naar Egypte. Hij volgde een opleiding en ik werkte. Nadat hij hier zes maanden woonde, vond hij dat een huis huren weggegooid geld was en stelde voor om een huis te kopen, van het geld wat ik had uit een erfenis en een kleine lening. Later zouden we het huis verkopen en met dat geld iets kopen in Egypte. Ik ging akkoord en omdat we officiëel getrouwd waren was het huis eigendom van ons alle twee.
Na zijn opleiding werkte hij een paar jaar op verschillende plaatsen, maar lang op dezelfde plaats werken kon hij niet. In die periode was hij meer thuis dan dat hij werkte. Hij wilde eigenlijk werken als zelfstandige, dus startten we een eigen zaak. Het was zijn zaak, een kleine kapperszaak voor heren. Hij had voorheen als kapper gewerkt en wilde dat voortzetten. Omdat wij getrouwd waren moest ik voor alles meetekenen, zoals huur van het pand, leningen voor de zaak, enz. Als het fout liep, zou ik voor alles moeten betalen, maar ik vertrouwde hem en steunde hem.

Vanaf dat moment veranderde hij volledig; hij werd een echte tiran. In het begin werkte hij met personeel. Na het werk ging hij elke avond met het personeel op stap. Laat in de nacht kwam hij thuis en dan moest ik de bestellingen faxen naar de leveranciers. Ik moest wel elke dag vroeg op om naar mijn werk te gaan, maar toch moest ik wachten met slapen tot hij thuis was. Lag ik wel in bed dan maakte hij mij wakker en schold mij uit. Hij eistte dat ik opbleef tot hij er was. In de zaak was ik niet welkom, hij zag mijn bezoeken als een vorm van controle op wat hij deed. Wat hij wel verwachtte was, dat ik de boekhouding deed, de facturen, de huur en de leningen. De zaak kwam niet echt van de grond, het personeel was baas in de zaak en het bleek te duur te zijn. Bovendien werden niet alle ontvangsten afgegeven door het personeel.
Wij waren ondertussen al enkele jaren getrouwd en hij vroeg de Nederlandse nationaliteit aan, die hij ook kreeg, hij werd Nederlander.

Om de kosten te drukken wilde hij dat ik in de zaak kwam. Ik wilde mijn ander werk niet opgeven en besloot part-time in loondienst te werken, de andere dagen werkte ik in de zaak. Ik werkte dus 7 dagen op 7. Ook het huishouden, de opvoeding en de zorg voor onze kinderen was volledig voor mij.
Alles wat fout ging in de zaak was nu mijn schuld, hij behandelde mij als een echte slaaf. Ik moest al het werk doen (de zaak schoonmaken, de boekhouding, bestellingen, boodschappen, enz.), uitgezonderd het knippen, dat deed hij zelf. Hij werkte 6 uur per dag, ik werkte 12 tot 16 uur.

Als ik dan 's nachts om 3 uur moegewerkt thuiskwam, brak de hel los. Hij verweet me dat ik na mijn werk met andere mannen uitging, dat ik de kassa niet goed beheerde en dat ik geld stal. Hij vernederde mij in het bijzijn van de klanten en van zijn vrienden. Hij schreeuwde, gooide alles wat los en vast zat naar mijn hoofd en haalde de mooiste scheldwoorden in het Arabisch boven. Elke dag was het hetzelfde scenario en de klanten konden meegenieten.
Vanaf het ogenblik dat ik in de zaak kwam, eiste hij een percentage van de ontvangsten per dag. Als ik dat niet uitbetaalde, zou hij niet meer werken in de zaak. Ik moest maar een kapper aannemen, dat zou meer kosten. Hij zou een andere baan zoeken. Het geld dat hij dan zou verdienen zou hij op een rekening laten storten, waar ik niet aan kon komen en hij zou niets betalen.
De kosten die de zaak meebrachten en de kosten voor het levensonderhoud van het gezin moest ik betalen, want ik kreeg het gehele budget van de zaak na aftrek van zijn percentage, dus dat moest maar voldoende zijn om de uitgaven van de zaak en de prive uitgaven te betalen. Lukte dat niet, dan was dat pech voor mij.

Het geld dat hij opeiste, besteedde hij aan de aankoop van onroerend goed in Egypte, dat enkel op zijn naam aangekocht werd en reizen naar Egypte. Ook werd er geregeld geld opgestuurd naar zijn familie. Hij kocht een flat in Egypte en moest dit afbetalen per maand. Als er niet tijdig betaald werd, verloor hij alles zei hij. Als het geld voor de afbetaling onvoldoende was, dwong hij mij het tekort te betalen. Hij werkte steeds minder uren en de zaak werd dikwijls gesloten, omdat hij geen zin had. Faillisement kwam dichterbij. Hierdoor had hij minder geld en hij was bang de afbetalingen niet meer te kunnen doen. Hij besloot een aantal apparaten uit de zaak te verkopen om het resterende bedrag te betalen. Hij vertrok na de verkoop van de apparaten naar Egypte voor tenminste 4 weken. Geld voor de aankoop van nieuwe apparatuur was er niet en zonder deze apparaten kon de zaak niet draaien.
Hij was vertrokken naar Egypte en ik wist niet of hij nog terug zou komen, want hij had gezegd dat hij de zaak en vooral mij beu was, ik was de nagel van zijn doodskist. Om een faillisement te voorkomen, besloot ik de zaak stop te zetten en weer full time te gaan werken. Hierdoor kon ik een lening aangaan om al de schulden te betalen.

Als hij na vier weken terugkomt uit Egypte, belooft hij mee te zullen werken om de zware lening af te kunnen betalen. Hij zoekt werkt, maar hij wil de financiën gescheiden houden, hij wil zijn eigen bankrekening, waarop zijn salaris gestort wordt. Van dit bedrag zal hij dan een vast bedrag betalen per maand. Wat kan ik doen? Wat hij wil, doet hij toch. Ik kan alleen maar hopen dat hij woord houdt. Maar al gauw blijkt dat hij zijn woord niet houdt, hij betaalt wat hij wil en dat is veel minder dan afgesproken of helemaal niets. Hij zet het geld op zijn spaarrekening. Als er voldoende is gaat hij naar Egypte en neemt het geld mee.
Enkele maanden later tijdens een oplopende ruzie begint hij te slaan en zet mij buiten. Even later laat hij mij weer binnen en heeft spijt. Dit is de limit zeg ik, nu is het genoeg. Voor we trouwden had ik hem gewaarschuwd dat ik weg zou gaan als hij mij fysiek mishandelde of als hij er andere vrouwen op na hield. Dat laatste kon ik niet bewijzen, alhoewel er wel veel dingen op wezen dat hij geregeld een andere vrouw had. Maar fysiek geweld, zoals dit nu gebeurde dat ging me te ver. Ik kon niet weggaan uit het huis, omdat huren en de afbetaling van de lening te zwaar waren voor mij. Dus zeg ik dat hij moet vertrekken. Hij wil naar Egypte. Ik koop een ticket enkele reis. Twee dagen later vertrekt hij.
Maar hij wil niet weg van mij. Het huis is er nog en dit is ook van hem dus heeft hij recht op zijn deel en heeft hij recht om in zijn huis te wonen, totdat het verkocht is. Na drie maanden komt hij terug uit Egypte.
Ik stel voor het huis te verkopen, als hij wil kan hij daarna naar Egypte teruggaan. Hij gaat akkoord, maar wil teveel geld voor het huis. Na een jaar is het nog steeds niet verkocht. Uiteindelijk gaat hij toch akkoord met een prijsverlaging en er komt een koper. Hij verhuist zo snel mogelijk naar een flat in de buurt. Aangezien de afbetaling van de lening te hoog is om daarnaast een huis te huren, blijf ik in het huis wonen, totdat de akte passeert bij de notaris, vier maanden later. Ik sta er alleen voor. Alle kosten die er nu nog komen, zoals de afbetaling van de lening, de eindafrekening van gas, water en Elektriciteit, opruiming van de woning, onroerende voorheffing.... moet ik zelf betalen.

Hij heeft mij medegedeeld dat ik geen euro van hem zal krijgen. De notaris overhandigt ons een cheque met het bedrag van wat er nog overblijft na de terugbetaling van de lening. Hij wil die onmiddellijk gaan innen, want hij vertrouwt mij niet. We hebben nog een gezamenlijke rekening die we gebruiken voor de inning van de cheque. De helft waarop hij recht heeft wordt direct op zijn spaarrekening overgeschreven. De rest is voor mij. Zoals ik al had verwacht had, is het bedrag bijna volledig opgebruikt voor de betalingen van de kosten die nog betaald moesten worden voor de woning. Hij heeft niets bijgelegd.
Nu woon ik met onze kinderen op een andere plaats, maar hij wil nog steeds terugkomen bij mij. Ik heb een goedbetaalde baan en met dit geld zouden we goed kunnen leven, zegt hij. Al wat hij verdient zou dan gespaard kunnen worden op zijn spaarrekening. Dit geld zou hij dan sparen om te investeren in een zaak in Egypte en als hij voldoende heeft dan zou hij vertrekken en zou ik mee kunnen gaan, dan kan ik daar werken in zijn zaak. Ik ben er nog steeds mee getrouwd.

Gelukkig ben ik niet verhuisd naar Egypte en zal dit ook niet meer gebeuren, want dan sta ik veel zwakker. Op financiëel vlak ben ik alles kwijt, ik kan weer van nul beginnen en hij? Hij is hier aangekomen met enkel de kleren die hij aan had, meer bezat hij niet. Nu, na 15 jaar, is hij eigenaar van onroerend goed in Egypte en een heeft hij een flinke spaarrekening. Bewijzen van zijn bezit heb ik niet, want dit wordt zorgvuldig bewaard door zijn familie in Egypte, maar ik ben er wel al geweest.
Wat ik hier neergeschreven heb zijn enkel de grote trekken van de financiële kant van mijn huwelijk.

Emotioneel ben ik door een hel gegaan, fysieke mishandeling kan vastgesteld worden, maar psychische mishandeling niet. Het was mijn woord tegen het zijne, dus koos hij voor psychische mishandeling.
In de zwaarste jaren van de relatie heb ik een dagboek bijgehouden en alles neergeschreven.
Ik ben er nog niet vanaf, want hij woont nog hier en wil nog steeds contact houden.
__________________________________________________________________________________________

Disclaimer